Warto wiedzieć

- Ryzykowne zachowania
- Zapobieganie - jak, kiedy, czym...
- Prezerwatywa - co warto wiedzieć?
- Testowanie - kiedy, gdzie, po co
- Lesbijki a HIV
- Trochę historii
- Co to jest HIV?
- Co to jest AIDS?
- Jak można zakazić się HIV?
- Co przenosi HIV?
- Jak nie można się zakazić HIV?
- Leki antyretrowirusowe - o co w tym wszystkim chodzi?

pamiętaj o...

Ryzykowne zachowania

Ryzykowne zachowania to zachowania, w trakcie którego można zakazić się HIV. Należą do nich: kontakty seksualne, używanie niesterylnego sprzętu do przekłuwania skóry i/lub wstrzykiwania czegokolwiek, kontakt z krwią oraz zakażenia drogą wertykalną (z zakażonej matki na dziecko).

RYZYKOWNE ZACHOWANIE SEKSUALNE to każdy rodzaj seksualnego kontaktu, w trakcie którego błona śluzowa (na czubku penis przy ujściu cewki moczowej, w odbycie, w pochwie, oku, nosie, jamie ustnej czy w drobnych uszkodzeniach skóry) jednej osoby styka się z krwią, spermą bądź wydzieloną pochwy drugiej. Przy szacowaniu ryzyka konkretnego zachowania bierze się pod uwagę kilka rzeczy:

  • rodzaj potencjalnie zakaźnego płynu, który ma kontakt z błoną śluzową; najbardziej zakaźne są krew i sperma;
  • ilość płynu - im większa ilość płynu tym potencjalnie większe ryzyko kontaktu z większą powierzchnią błony śluzowej;
  • powierzchnia kontaktu śluzówki z materiałem potencjalnie zakaźnym - im większa powierzchnia kontaktu tym większe ryzyko przeniknięcia wirusa do krwioobiegu;
  • czas kontaktu - dłuższa ekspozycja śluzówki na materiał zakaźny (np. spermę) znacząco zwiększa ryzyko zakażenia;
  • istnienie uszkodzeń w obrębie śluzówki narządów płciowych, jamy ustnej, odbytu;
  • poziom wiremii - ryzyko zakażenia zwiększa się, gdy partner zakażony HIV ma wysoki poziom wiremii we krwi: 1. bezpośrednio po zakażeniu przez okres około dwóch tygodni, 2. w momencie przerwania przyjmowaniu leków antyretrowirusowych, gdy bardzo szybko zwiększa się tempo i ilość replikacji HIV w komórkach CD4, 3. w momencie znacznego obniżenia poziomu odporności; niewykrywalna wiremia we krwi nie musi oznaczać, że podobny jej niski poziom jest również w wydzielinach narządów płciowych;
  • liczba kontaktów seksualnych oraz praktykowane zachowania seksualne.

Poniżej znajdziecie różne formy aktywności i ich miejsce na skali od najbardziej ryzykownych do bezpiecznych.

Najbardziej ryzykowne formy aktywności seksualnej (ryzyko zakażenia wirusem HIV jest wysokie):

  • rola biernego partnera podczas stosunku doodbytniczego;
  • stosunek oralny zakończony wytryskiem w usta; ryzyko zakażenia zwiększają uszkodzenia, obtarcia i chorobowo zmieniona śluzówka w jamie ustnej;
  • stosunek oralny bez wytrysku nasienia ale kontakt z preejakulatem przy obecności zmian, owrzodzeń i uszkodzeń śluzówki w jamie ustnej;
  • stosunek seksualny w stanie odurzenia narkotykami lub (i) alkoholem; ograniczona świadomość i kontrola nad tym co, dzieje się wokół, utrudniają negocjowanie zachowań bezpieczniejszych, ponadto istnieje większe prawdopodobieństwo, że prezerwatywa nie zostanie użyta;
  • rola aktywnego partnera podczas stosunku doodbytniczego, gdy pojawia się możliwość kontaktu z krwią; ryzyko zwiększa istnienie mikroskopijnych uszkodzeń i ranek na żołędzi i penisie;
  • używanie wspólnych zabawek erotycznych (bez zabezpieczenia ich prezerwatywą lub bez ich zdezynfekowania, jeśli są zabrudzone płynami ustrojowymi, zwłaszcza krwią).

Ryzykowne formy aktywności seksualnej (zakażenie wirusem HIV jest prawdopodobne, choć ryzyko dużo mniejsze niż w sytuacjach omówionych wyżej):

  • rola aktywnego partnera podczas stosunku doodbytniczego bez kontaktu z krwią;
  • fellatio - pieszczenie ustami i językiem męskich narządów płciowych bez wytrysku nasienia do ust;
  • stosunek doodbytniczy nawet z pełnym zabezpieczeniem prezerwatywą w sytuacji, gdy prezerwatywa ulegnie uszkodzeniu podczas użycia lub gdy została nieprawidłowo założona; czynnikiem znacznie obniżającym ryzyko w takiej sytuacji jest natychmiastowe przerwanie kontaktu seksualnego.

Mało ryzykowne formy aktywności seksualnej (zakażenie wirusem HIV jest możliwe teoretycznie):

  • głębokie pocałunki;
  • petting polegający na pieszczeniu ciała partnera łącznie z narządami pod warunkiem unikania kontaktu ust ze świeżymi skaleczeniami, zadrapaniami i widocznymi otarciami na skórze;
  • wzajemna masturbacja bez kontaktu ze świeżymi zadrapaniami i skaleczeniami oraz zewnętrznych narządów płciowych ze spermą oraz wydzieliną pochwy;
  • fisting czyli wprowadzanie dłoni do odbytu;
  • fingering czyli wprowadzanie palca do odbytu;
  • annilingus czyli kontakty oralno-analne.

Bezpieczne formy aktywności seksualnej (dry sex czyli suchy seks) - nie dochodzi do kontaktu błony śluzowej z płynami ustrojowymi:

  • przytulanie się, obejmowanie, pocałunki;
  • petting polegający na dotykaniu ciała partnera bez kontaktu z potencjalnie zakaźnymi płynami ustrojowymi;
  • necking (pieszczenie ciała partnera od pasa w górę);
  • każdy rodzaj wzajemnego masażu;
  • erotyczna rozmowa;
  • wspólny prysznic lub kąpiel.

Jeśli praktykujecie coś, czego nie wymieniłam, to skorzystajcie z informacji wymienionych na początku i sami oceńcie, na ile zachowanie jest ryzykowne.

powrót do góry...

W profilaktyce chorób przenoszonych drogą płciową, do których należy też HIV, istnieją trzy podstawowe zasady, dzięki którym bądź zmniejsza się bądź całkowicie eliminuje ryzyko zakażenia. Są to: abstynencja seksualna, stałe wzajemnie wierne związki oraz praktykowanie zachowań zmniejszających ryzyko zakażenia.

Zaczniemy od ABSTYNENCJI. Brak kontaktów seksualnych to dla wielu opcja najmniej pożądana bądź zupełnie niemożliwa. Ale warto się nad nią zastanowić. To, że nie ma się kontaktów, nie oznacza wcale, że nie ma się zachowań seksualnych. Całkowicie bezpieczna jest np. masturbacja lub korzystanie z Internetu w celu pobudzenia seksualnego i rozładowania napięcia (np. czaty erotyczne itp.). Aby abstynencja była skutecznym sposobem redukcji ryzyka zakażenia, ważne jest, aby tej decyzji towarzyszyły: brak zewnętrznych nacisków i/lub przymusu, świadoma decyzja o abstynencji bez ukrytych znaczeń, np. "nie uprawiam seksu z poczucia winy, strachu, wstrętu do własnego ciała" itp.

Druga zasada to trwały WZAJEMNIE WIERNY ZWIĄZEK dwóch osób niezakażonych HIV. Jeżeli zamierzacie stworzyć związek to przed rozpoczęciem wspólnego życia seksualnego warto zastanowić się nad wykonaniem badań w kierunku HIV i innych chorób przenoszonych drogą kontaktów seksualnych, np. badanie WR (zakażenie krętkiem bladym wywołującym kiłę). Badania wykonajcie razem (jeśli wcześniej obaj mieliście doświadczenia seksualne), bądź jeden z was (ten, który już rozpoczął życie seksualne bądź miał inne ryzykowne sytuacje). Jeżeli obaj jesteście zdrowi, to możecie rozpocząć budowanie związku opartego na zasadzie wzajemnej wierności. To bardzo ważne nie tylko ze względu na HIV. Zdrowe funkcjonowanie seksualne polega m. in. na połączeniu realizacji potrzeb seksualnych oraz psychologicznych i społecznych w kontakcie z jedną osobą.

Ostatni sposób profilaktyki HIV to PRAKTYKOWANIE BEZPIECZNIEJSZYCH ZACHOWAŃ SEKSUALNYCH. Seks bezpieczniejszy to: w czasie aktywności seksualnej unikanie kontaktu z płynami ustrojowymi partnera i ochrona błon śluzowych, praktykowanie bezpieczniejszych form zachowań seksualnych z każdym partnerem o nieznanym statusie serologicznym, ograniczanie liczby kontaktów, ograniczanie liczby partnerów seksualnych oraz unikanie przygodnych i przypadkowych kontaktów seksualnych. Bezpieczniejsze formy zachowań seksualnych polegają na stosowaniu zabezpieczenia w postaci prezerwatywy a także na stosowaniu żeli i lubrykantów służących do nawilżania prezerwatyw, zrobionych na bazie wody (np. Feminum, Intimel, K-Y żel, do dostania w aptekach bez recepty). Używanie lubrykantów radykalnie zmniejsza ryzyko uszkodzenia bądź pęknięcia prezerwatywy. Można je także stosować bez kondomów - ułatwiają penetrację analną. Prawidłowo przechowywana i używana prezerwatywa znacznie zmniejsza ryzyko zakażenia HIV i innych STI. Prezerwatywa nie chroni w 100%. Zawsze istnieje ryzyko jej pęknięcia lub uszkodzenia, szczególnie wtedy, gdy jest ona przeterminowana, nieprawidłowo przechowywana lub użyta w sposób niezgodny z instrukcją Błędy podczas używania prezerwatyw o wiele częściej zdarzają się osobom, które nie mają doświadczenia w ich stosowaniu. Osoby uczulone na lateks mogą skorzystać z prezerwatyw poliuretanowych.

powrót do góry...

Zasady używania prezerwatyw dla mężczyzn (opracowane w oparciu o zalecenia WHO "WHO/GPA/DIR/95.3: How to use the right condoms the right way").

Wybierz właściwą prezerwatywę:

  • Najlepsze są wykonane z lateksu lub z poliuretanu.
  • Jeśli masz wybór, wybierz prezerwatywę nawilżoną lubrykantem (nawilżone są mniej podatne na uszkodzenia).
  • Nie używaj lubrykantu na bazie tłuszczu. Tłuszcz rozpuszcza lateks.
  • Do seksu analnego używaj specjalnych prezerwatyw - są grubsze i mocniejsze.
  • Nowe prezerwatywy są mocniejsze od starych - jeśli przechowujesz prezerwatywę zbyt długo, traci ona swoją wytrzymałość.
  • Przechowuj je w chłodnym, suchym miejscu, z dala od promieni słonecznych - ciepło szybko uszkadza gumę.
  • Wyrzuć prezerwatywę jeśli jest ona wyschnięta, lepka, odbarwiona lub pochodzi z rozerwanego opakowania - dlatego przyjrzyj się jej, zanim ją użyjesz.
  • Nigdy nie używaj prezerwatywy powtórnie - tylko jeden raz.
  • Miej prezerwatywy zawsze przy sobie - nawet jeśli ich nie użyjesz, twój przyjaciel może potrzebować jednej.

Użycie prezerwatywy powinno być przedyskutowane z osobą, z którą planujesz współżycie:

  • Rozmowa na ten temat w momencie, gdy rozpoczynasz kontakt seksualny, jest mało odpowiednią chwilą: twój partner może się zezłościć, że czekałeś tak długo, może poczuć się oszukanym a także odczuć brak zaufania z twojej strony.
  • Najlepszym momentem rozpoczęcia rozmowy na temat używania prezerwatyw jest czas, gdy zaczynasz myśleć o kontakcie seksualnym z tą osobą. Planując to zabezpieczenie masz świadomość, że chronisz siebie i partnera przed chorobami przenoszonymi drogą płciową, troszczysz się o swoje zdrowie i zdrowie partnera. Pokazuje to także, że jesteś świadomy epidemii AIDS i ryzyka, jakie niesie niezabezpieczony seks.
  • Osoba, z którą chcesz mieć kontakt seksualny, może na początku nie zgodzić się na użycie prezerwatywy, być może będziesz musiał użyć argumentów na poparcie swojej decyzji. Jeśli twój partner ciągle odmawia, wtedy najmądrzejszą rzeczą jest nieodbycie kontaktu. Jeśli ta osoba nie dba o swoje i twoje zdrowie, wtedy powinieneś znaleźć kogoś, kto naprawdę o to zadba.

Jeśli już zdecydowaliście się na użycie prezerwatywy i jesteście gotowi mieć kontakt seksualny, oto kilka rad jak użyć prezerwatywy:

  • Sprawdź na opakowaniu datę ważności.
  • Rozerwij ostrożnie opakowanie uważając aby nie uszkodzić samej prezerwatywy.
  • Sprawdź, w którą stronę rozwija się prezerwatywa, ale nie rozwijaj jej za mocno.
  • Przytrzymując palcami końcówkę prezerwatywy tak, aby nie było w niej powietrza, nałóż ją na członka w stanie wzwodu.
  • Wciągnij prezerwatywę na całą długość penisa po odciągnięciu napletka, przytrzymując ciągle jej koniec.
  • W trakcie stosunku sprawdzaj co jakiś czas czy prezerwatywa się nie zsunęła.
  • Bezpośrednio po wytrysku nasienia, zanim członek zwiotczeje, wyciągnij go, uważając aby prezerwatywa nie została w środku.
  • Ściągnij ostrożnie prezerwatywę uważając, aby jej zawartość się nie wylała.
  • Zawiąż prezerwatywę na supełek, zawiń w opakowanie lub papier toaletowy i wyrzuć do pojemnika na śmieci.

I na koniec jeszcze kilka uwag:

  • Prezerwatywa może być użyta tylko jeden raz.
  • Prezerwatywę nakłada się na członka w stanie erekcji.
  • Prezerwatywę nakładaj na członka zanim nastąpi kontakt narządów (penisa z odbytem) - nie w trakcie stosunku.
  • Nigdy nie używaj do nawilżania prezerwatywy kremów, tłuszczy, oliwki dziecięcej.

powrót do góry...

To, że osoba miała ryzykowne zachowanie nie jest jednoznaczne z faktem zakażenia. Ale pewność, że jest się zdrowym, można mieć tylko po wykonaniu badania, które w skrócie nazywa się testem na HIV. Do badania nie można nikogo zmusić. To powinna być osobista decyzja każdego, kto myśli o wykonaniu testu. Każda osoba ma prawo do poznania swojego statusu serologicznego. Ma też prawo do tego, aby nie chcieć się dowiedzieć o tym, czy jest zakażona czy nie. Ale wtedy musi pamiętać o tym, że powinna traktować siebie jako osobę potencjalnie zakażoną i w związku z tym nie narażać innych na zakażenie.

Kiedy zgłosić się na badania? Ponieważ testy stosowane powszechnie na całym świecie szukają we krwi osoby badanej przeciwciał, a nie samego wirusa, badania nie powinno się wykonywać bezpośrednio po ryzykownym zachowaniu. Jeśli doszło do zakażenia, organizm potrzebuje trochę czasu na wyprodukowanie odpowiedniej liczby przeciwciał. Mówiąc o testowaniu należy rozróżnić dwie sprawy: wczesne wykrycie zakażenia (gdy prawdopodobieństwo zakażenia jest wysokie) oraz wykluczenie zakażenia. W pierwszym przypadku badanie można (a nawet należy) wykonać najwcześniej, jak to możliwe: testy III generacji w piątym tygodniu, testy IV generacji w czwartym. Jeśli wyniki tych badań są ujemne, pojawia się drugi cel, jakim jest ostateczne wykluczenie zakażenia. Wtedy badanie powinno być zrobione po trzech miesiącach od zachowania narażającego na zakażenie HIV. Należy pamiętać o tym, że czekając na badanie powinno unikać się innych ryzykownych zachowań. Jeśli takowe się zdarzy, to oczekiwanie należy rozpocząć od początku.

Jak wygląda badanie? Podczas badania pobierana jest krew żylna, najczęściej ze zgięcia w ramieniu. Na badanie nie trzeba przychodzić na czczo, niepotrzebne jest skierowanie od lekarza ani książeczka ubezpieczeniowa.

Gdzie można zrobić test? Badania można zrobić w różnych miejscach: w prywatnych laboratoriach, punktach krwiodawstwa. Ja polecam punkty konsultacyjno-diagnostyczne. To specjalne miejsca, gdzie w profesjonalny i dyskretny sposób dowiecie się wszystkich niezbędnych informacji o HIV oraz bezpłatnie i anonimowo wykonacie test. Adresy punktów na aids.gov.pl.

powrót do góry...

pamiętaj o...

Lesbijki a HIV

Nie ma jak dotąd oficjalnego potwierdzenia przypadku przeniesienia wirusa HIV z kobiety na kobietę w czasie aktywności seksualnej. Ale kobiety homoseksualne nie są wolne od ryzyka zakażenia HIV. Narażają się podczas zachowań, w trakcie których mogą mieć kontakt z krwią, wydzieliną pochwy bądź spermą osoby zakażonej HIV.

Kontakty seksualne z mężczyznami. W każdej sytuacji, gdy kobieta homo- bądź biseksualna decyduje się na seks z mężczyzną, powinna pomyśleć o bezpieczniejszym seksie. Orientacja seksualna mężczyzny nie ma tu znaczenia, a tym bardziej znaczenia nie mają jego deklaracje co do stanu własnego zdrowia. Podstawa to używanie prezerwatyw oraz unikanie kontaktu ze spermą. Lesbijki mogą być także ofiarami przemocy seksualnej, np. gwałtów. W tym wypadku trudno oczekiwać używania prezerwatyw bądź negocjować bezpieczniejszy seks. Warto więc wiedzieć, że istnieje coś takiego, co nazywa się profilaktyką poekspozycyjną. To procedura podawania leków osobom, które były narażone na ryzyko zakażenia HIV. Najważniejsza informacja to ta, że leki należy podać do 72 godzin po zdarzeniu.

Kontakty seksualne z kobietami. Seks między kobietami to różnego rodzaju pieszczoty całego ciała, seks oralny, pocałunki, petting, używanie gadżetów erotycznych. Wszystko zależy od potrzeby, fantazji, otwartości. Większość z tych zachowań jest zupełnie bezpieczna, jeśli chodzi o HIV. Wirus przenosi się w konkretnych sytuacjach. Ryzyko teoretycznie istnieje, gdy zakażona wydzielina pochwy bądź krew (np. miesiączkowa) ma kontakt z błoną śluzową w pochwie, na wewnętrznej stronie warg sromowych, w jamie ustnej, nosie, oku i w odbycie. Błona śluzowa znajduje się także w świerzych zranieniach, skaleczeniach i obtarciach. Aby uniknąć zakażenia należy chronić błonę śluzową przed kontaktem z płynami ustrojowymi. W czasie wspólnego korzystania z różnorodnych gadżetów i akcesoriów seksualnych zasada jest podobna: unikanie kontaktu z wydzieliną pochwy i/lub krwią.

Zachodzenie w ciążę. Lesbijki mają z tym wiele problemów. Próbują je rozwiązywać na różne sposoby: wstrzykują do pochwy nasienie, które dostały od dawcy, decydują się na seks z mężczyzną, poddają się zabiegowi sztucznego zapłodnienia. W każdej z tych sytuacji ryzyko zakażenia HIV jest związane z faktem kontaktu z nasieniem, które może być zakażone. Aby to ryzyko wykluczyć należy zadbać o to, aby dawca nasienia nie był zakażony HIV. W klinikach, gdzie przeprowadza się zabiegi sztucznego zapłodnienia, dawcy są badani na wszystkie możliwe choroby. Natomiast wtedy, gdy cały proces odbywa się w mniej profesjonalnych warunkach, same musicie zadbać o bezpieczeństwo i zdrowie własne oraz waszego dziecka. Dobrze więc by było, aby nie był to dawca anonimowy. Powinien wykonać test na HIV w trzy miesiące po ostatnim zachowaniu ryzykownym. Ponieważ w czasie ciąży dla dziecka niebezpieczne jest zakażenie kiłą - krętek blady powoduje bardzo groźne wady wrodzone - dawca powinien zrobić także badanie WR.

W sytuacji, gdy potencjalny dawca nasienia jest zakażony HIV, a pomimo to chcecie, aby to był właśnie on, możliwość bezpiecznej prokreacji jest możliwa. Pobrane nasienie oczyszcza się w laboratorium z HIV, późnej wstrzykuje do pochwy. W warunkach domowych nie da się tego przeprowadzić.

Używanie niesterylnego sprzętu do przekłuwania skóry. Ten rodzaj zachowania to przede wszystkim przyjmowanie narkotyków dożylnie oraz tatuowanie i przekłuwanie skóry. Bez względu na to, co wstrzykujecie, zawsze używajcie czystego sterylnego sprzętu. Tatuaże, piercing czy kolczykowanie wykonujcie tylko w profesjonalnych gabinetach. W miejscach "podejrzanych" zakażenie HIV co prawda jest mało możliwe, ale ryzykujecie zakażenie żółtaczką typu B lub C.

powrót do góry...

pamiętaj o...

Trochę historii

AIDS opisano po raz pierwszy w 1981r. u homoseksualnych mężczyzn w USA. W początkach epidemii, kiedy nie było jeszcze skutecznie działających leków antyretrowirusowych, ludzie - w tym wiele tysięcy gejów - umierali na AIDS. Jedną z pierwszych organizacji, która zajęła się profilaktyką HIV wśród homoseksualnych mężczyzn był Gay Men's Health Crisis (GMHC). Dzięki działalności GMHC liczba nowych zakażeń HIV wśród osób homoseksualnych zmniejszyła się bardzo. Tyle tylko, że w początkach epidemii w USA niemal każdy - zwłaszcza w dużych miastach - znał kogoś, kto zmarł na AIDS.

Pojawienie się skutecznie działających leków antyretrowirusowych, które spowodowało zmniejszenie śmiertelności spowodowanej HIV przyczyniło się także do tego, iż homoseksualni mężczyźni przestali obawiać się HIV, uznając, że skoro są leki, to niepotrzebne są prezerwatywy. W ostatnich latach liczba nowych zakażeń HIV w USA, ale także w Polsce, znacznie wzrasta.

Ale: łatwiej zapobiegać HIV, niż leczyć! prezerwatywy nie powodują działań ubocznych, leki antyretrowirusowe TAK!

powrót do góry...

pamiętaj o...

Co to jest HIV?

HIV (ang. Human immunodeficiency virus, po polsku ludzki wirus upośledzenia odporności) jest wirusem, który niszczy układ odpornościowy (immunologiczny) człowieka.

Zakażenie przez wiele lat nie musi dawać żadnych objawów. Zakażony człowiek nie czuje, że wirus niszczy jego odporność. To nie boli. Ale w końcu zaczyna chorować. Jeśli nie zrobi sobie testu na HIV (tak naprawdę na obecność przeciwciał anty-HIV), najlepiej w Punkcie Konsultacyjno-Diagnostycznym (bezpłatnie i anonimowo!!!) - będzie chodził do lekarzy rodzinnych lub innych specjalistów, którzy będą starali mu się pomóc, ale nie są na ogół biegli w objawach towarzyszących zakażeniu HIV. Więc po latach trwania zakażenia rozwija się AIDS.

powrót do góry...

pamiętaj o...

Co to jest AIDS?

AIDS (ang. Acquired immunodeficiency virus, po polski: nabyty zespół upośledzenia odporności) rozwija się zwykle po wielu latach trwania zakażenia HIV. AIDS to nie jedna choroba, której objawy można łatwo wyliczyć. Na AIDS składają się różne choroby zakaźne (tak zwane infekcje oportunistyczne - zwane tak dlatego, iż nie zagrażają osobom ze sprawnym układem odpornościowym, a pojawiają się u tych, u których wirus HIV stworzy im szansę, możliwość - ang. opportunity - bo układ odpornościowy nie jest w stanie się przed nimi bronić) i/lub nowotwory towarzyszące zakażeniu HIV.

AIDS rozpoznaje się wówczas, kiedy u osoby zakażonej HIV wystąpi jedna z chorób definiujących AIDS. Lista tych chorób zawiera ponad 20 różnych infekcji i nowotworów.

powrót do góry...

Wbrew pozorom HIV nie przenosi się łatwo. Można się nim zakazić tylko poprzez krew i kontakty seksualne. Wirus może się też przenieść z zakażonej HIV kobiety na jej dziecko.

Przenoszenie HIV poprzez krew możliwe jest poprzez przetoczenie zakażonej krwi. Na szczęście w Polsce nie już się to zdarza. Każda porcja krwi oddawanej w stacjach krwiodawstwa badana jest w kierunku obecności przeciwciał anty-HIV. Niezbyt bezpieczne są transfuzje krwi w krajach rozwijających się. Podróżując do krajów biednych trzeba uważać, bo kontakty z miejscową służbą zdrowia mogą być niebezpieczne.

HIV przenosi się także poprzez igły i strzykawki używane wspólnie przez wiele osób. Tak zakażają się osoby przyjmujące narkotyki w iniekcjach, albo osoby przyjmujące na przykład anaboliki na siłowniach.

W kontaktach seksualnych najłatwiej przenosi się HIV w kontaktach analnych. I nie jest to prawdą, że tylko strona "bierna" jest narażona na zakażenie. Strona "czynna" również, bo w wydzielinach odbytu też może być HIV.

powrót do góry...

pamiętaj o...

Co przenosi HIV?

HIV przenoszony jest poprzez krew, spermę, a także wydzieliny narządów płciowych kobiet. Ale w kontaktach waginalnych mężczyźni zakażają się znacznie trudniej, niż kobiety od mężczyzn.

Łzy, pot, mocz, kał nie są materiałem zakaźnym, chyba że zawierają widoczną domieszkę krwi.

powrót do góry...

Nie można się zakazić poprzez używanie wspólnej szklanki, łazienki, toalety i tym podobnych rzeczy.

Nie można się zakazić przytulając, całując osobę zakażoną lub poprzez bycie przytulanym, całowanym przez kogoś żyjącego z HIV.

Komary nie przenoszą HIV!!!

powrót do góry...

Leki nazywają się tak, bo wirus HIV należy do retrowirusów.

Dostępne obecnie leki nie są w stanie usunąć wirusa z organizmu osoby zakażonej. Ale rozpoczęcie ich przyjmowania we właściwym czasie może sprawić, że nie zachoruje się na AIDS.

Leki są dobrodziejstwem dla ludzi zakażonych. Mogą wydłużyć życie z HIV o ponad 30 lat.

Tyle tylko, że trzeba wiedzieć, iż;

  • raz rozpoczęte leczenie musi być kontynuowane do końca życia,
  • żeby terapia była skuteczna trzeba ze 100% dokładnością przyjmować leki - nie powinno się zapominać o przyjmowaniu tabletek codziennie (niezależnie od tego, czy jest się na imprezie, urlopie, w delegacji) we właściwej liczbie, o właściwej porze, gdyż zmniejsza to szanse na powodzenie leczenia,
  • leki powodują działania niepożądane, niektóre tylko dokuczliwe (jak nudności, biegunka, zawroty głowy), inne polegają na zmianie wyglądu (chudną ręce i nogi, czasem też twarz, a tkanka tłuszczowa gromadzi się wewnątrz jamy brzusznej, czasem na karku), ale także - choć na szczęście rzadko - zagrażające życiu.

powrót do góry...



Zadanie zostało zrealizowane dzięki wsparciu finansowemu Miasta Stołecznego Warszawy oraz Krajowego Centrum ds. AIDS.
Wszelkie prawa zastrzeżone. Wydawca: Zjednoczenie na Rzecz Żyjących z HIV/AIDS "Pozytywni w Tęczy"
ul. Targowa 44 lok. 1/1A, 03-377 Warszawa, pozytywniwteczy.pl

Projekt i wykonanie strony internetowej Agencja interaktywna SPINACZ.com